Signaal 4 / Signal 4 werd op 23 februari 2019 voorgesteld aan het Klein Kasteeltje, een symbolische plaats omdat het gedicht gaat over vluchten, ontheemd zijn, muren tussen mensen, onbegrip ...
Dit gedicht en de bijhorende actie kaderden in een mondiale actie "For a world without walls" ondersteund door de World Poetry Movement.
Het gedicht werd vertaald in 14 talen.
Op een van de foto's zie je (bijna) alle dichters die hebben meegewerkt aan het gedicht en ook Suzanne Ter Haar van het Willemsfonds en An De Winter, de vrouw van Jan Ducheyne, die het project mee ondersteund hebben.
terug
Signaal 4 / Signal 4 - Slecht alle muren om ons heen
- Type
- digitale foto
- Onderwerp
- Partij voor de Poëzie
Jan Ducheyne
Karel Sergen - Bewaarinstelling
- Partij voor de Poëzie
- Datum van creatie
- 23.02.2019
- Maker
- Partij voor de Poëzie
- Rechten
- Geen Creative Commons - Alle rechten voorbehouden
- Transcriptie
- SIGNAAL 4
Vanmorgen met een kop koffie voor het raam Ik kijk naar de schoonheid van de natuur, terwijl ik denk aan mijn toekomst.
Liefde en romantiek, liefde en vrijheid. Vrijheid en geluk.
Leven en sterven als een keuze van mensenrechten
Tussen verschillende talen, verschillende stemmen, de stem van mensen die liefhebben,
verlangen en gelijk leven
PARTIJ VOOR DE POËZIE
Ik proef het van dit leven... Ik voel me alsof ik iets ben dat niet bestaat... Verdrinkend in het midden van een zee waarvan de golven me wegduwen van jou, mijn thuisland, mijn land, ik verlang naar jou, mijn moeder.
De beroofde weduwe is niet degene wiens man stierf en verdampte als zure regen, maar de weduwe is degene wier tederheid is opgedroogd en wier liefde is verdwenen als een fata morgana, en de wees is niet degene die zijn ouders verloor, maar
De wees is degene die zichzelf verloor door dwazen te volgen.
kling kling wij zijn een wind die het klokkenspel zal beroeren
wij zullen onze gedichten schrijven in sap, zuurstof, water en zand
Schoonheid is overal, je hoeft alleen maar te kijken en te zien
Het is in ons, en vooral op aarde, maar ook boven, tussen de sterren
maar wanneer liefde ons stopt in onze doelloze vlucht, begrijpen we eindelijk alles
En zie, ons levenspad wordt plotseling verlicht door het glinsteren van hoop, die groeit en groeitSchoonheid is de reden waarom ik me niet kan herinneren hoe h
et model eruitzag.
En dankzij de schoonheid accepteerde ik het portret te schetsen zonder dubbel te rekenen.Losgemaakt van mijn moedertaal, ben ik een vreemde waar ik wil blijven.
De winter zien komen, een groot, wit schip
Op een steen, met luchtwortels die naar alle kanten uitstrekken, sta ik al lange tijd zo.
Geruisloos groeit Hematiet in mij.
Woorden vallen als regen
Ze gaan door ons hart en onze ziel
Aanrakend
Magische mist verspreidt zich, transformeren in het niets
Het leven is soms een betoverende misleiding, soms een vluchtige droom.
En daar is een bewolkte schaduw in de sneeuw van hemelse puurheid
Als een ongrijpbare schaduw van universele fragiele schoonheid
Als de mist laag hangt, lijkt het uitzicht onzeker.
Ik houd van deze momenten met smaken op afstand,
waarbij alles vast lijkt te staan maar meestal efemeer is,
zoals de stiekeme schoonheid van ons universum.
De vreemde schaduw van de sterren verlicht de hel die vanbinnen leeft,
wanneer de morbide hoop vecht om uit deze baan te geraken.
Uiteindelijk zijn dit wie wij zijn, wij, de dichters,
we bewandelen straten van alle steden en dorpen,
Wij fluisteren, declameren, schreeuwen en scrollen alle woorden
wereldwijd, we horen elkaar grenzeloos zijn in alle talen.
Onze stilte is onze keuze, wanneer we beslissen diep adem te halen.
En zo verder, en verder, en verder.
- Tags
- Partij voor de Poëzie
