Mark Insingel, pseudoniem voor Marcus Henri Laurent Thérèse Donckers, werd geboren op 3 mei 1935 te Lier (nabij Antwerpen). Zijn ouders waren middenstanders die zich hadden opgewerkt uit de arbeidersklasse. Via zijn vader, die actief was als huisschilder en ook schilderijen inlijstte, kreeg hij al vroeg de artistieke kracht van het beeld ingelepeld. Zijn moeder baatte een winkel uit.

Het ouderlijke huis in Lier vormde voor de jonge Mark een warm nest waar hij niet enkel omringd werd door de goede zorgen van zijn moeder en vader maar ook door die van zijn grootvader, Hendrik Donckers, en tante 'Nieke'. Ook de twee honden, Marky en Jenny, waren onmisbaar voor het gezin Donckers en de kleine Mark.

Mark Insingel, toen nog Marcus Donckers, volgde secundair onderwijs op het Sint-Romboutscollege in Mechelen. Na zijn tijd op de Maneblusserse schoolbanken ging hij naar het Vlaamse Muziekconservatorium te Antwerpen waar hij gedurende drie jaar Toneel- en Voordrachtkunst studeerde. Eén van zijn docenten was Anton Van de Velde, dramaturg en toneelschrijver en een van de voornaamste vertegenwoordigers van het Vlaamse, katholiek getinte expressionisme. Daarna trok de jonge Mark naar de Sorbonne in Parijs waar hij cursussen Franse Taal- en Letterkunde volgde.

Al van in zijn jeugd was Marcus Donckers gebeten door poëzie. Zo hingen er in zijn kamer verschillende foto's van de vooraanstaande Gentse dichter Karel Van de Woestijne en van Maurice Gilliams, voor wiens Elias of het gevecht met de nachtegalen de jonge Mark een diepe bewondering koesterde. Ook speelde dichter, bloemlezer en essayist Jozef De Belder een belangrijke rol, die via zijn echtgenote Line Lambert aangetrouwde familie van het gezin Donckers was. Hij herkende dadelijk het talent van zijn neef en stimuleerde hem te schrijven. Ook besloot De Belder om de bundel Drijfhout (1963), het derde wapenfeit van de jonge dichter, uit te geven bij zijn eigen uitgeverij Colibrant. Het is de eerste bundel die geschreven is onder het pseudoniem Insingel, aangezien Mark naar eigen zeggen het gevoel heeft dat hij zich in een singel bevindt, een ommuring die hem tegelijk beschermt en beperkt. Toch sluit Drijfhout, in tegenstelling tot Insingels latere werk, veeleer aan bij  traditionele conventionele poëzie. Wellicht is hierin de hand van zijn mentor, Jozef De Belder, te herkennen die Insingels ommuring vooral als een bolwerk zag tegen de experimentelen.