Het vertrek van Maarten Van den Bussche markeerde een keerpunt. Als medeoprichter had hij een belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling van het festival, maar zijn wens om zich te richten op eigen artistieke producties betekende dat Goran en ik de organisatie met zijn tweeën voortzetten. Deze transitie viel samen met een periode waarin we steeds nadrukkelijker tegen de beperkingen van een budgetloos bestaan aanliepen. Daarnaast vroegen andere verplichtingen steeds meer aandacht - ik was druk met mijn onderneming en Goran met zijn studies. Dit resulteerde in het rustigste actieve jaar tot dan toe, maar het werd wel een jaar van waardevolle lessen.

Van de captatie in Brugge maakten we een intro-video, een eerste test om ons programma in het vizier te brengen van andere programmatoren. 

Onze eerste uitstap naar Brugge, tijdens het URB Festival in Het Entrepot, was een leerzame ervaring. Dave Vanrobays, die later directeur zou worden bij Poëziecentrum, leidde toen het cultuurcentrum. Maarten liep er stage en had de programmering mogelijk gemaakt. Ondanks deze connecties bleek het een uitdaging om zonder bekende namen een lokaal publiek te trekken. Het onderstreepte het belang van een sterke lokale verankering of ten minste enkele publiektrekkers op de affiche.

Een opmerkelijk experiment volgde toen een bekend gezicht van 'Apéro Poëzie' voorstelde om zelf een Dans! Dichter! Dans!-editie in Mechelen te organiseren. Hoewel de intentie goed was en er duidelijke afspraken werden gemaakt, bleek het in de praktijk lastig om de artistieke lijn en kwaliteit te waarborgen zonder directe betrokkenheid van het kernteam. Het werd de enige editie waar ik zelf niet bij aanwezig was, en het maakte duidelijk dat de jarenlange ervaring die we hadden opgebouwd niet zomaar overdraagbaar was.

Het meest ambitieuze project dat jaar was onze editie in de Antwerpse technoclub Ampere. Als toenmalig communicatiemedewerker daar zag ik mogelijkheden om ons concept naar een nieuw niveau te tillen. De locatie onder de spoorwegen was imposant, we hadden een professionele lichtshow die normaal gebruikt werd voor technofestivals, en Mati Drome had een indrukwekkende dj-line-up samengesteld. Maar met slechts veertig bezoekers werd het een confronterende les in het belang van realistische verwachtingen en het kennen van je publiek. De club was simpelweg te groot voor ons evenement, waardoor de energie die zo kenmerkend was voor onze eerdere edities nu verdampte in de ruimte.

Deze ervaringen dwongen ons om kritisch na te denken over de toekomst van Dans! Dichter! Dans!. Het werd duidelijk dat we niet eindeloos op dezelfde voet door konden gaan. De combinatie van geen budget, beperkte tijd en groeiende ambities begon te wringen. Tegelijkertijd zagen we bij elke editie flitsen van wat het festival zou kunnen zijn met de juiste middelen en structuur. Deze inzichten zouden later waardevol blijken bij de heropstart van het festival.

Dans! Dichter! Dans! - Festival in Ampere - Programma affiche. Vincent Van Meenen staat geafficheerd, maar trad uiteindelijk niet op. Gerard Raven was het pseudoniem van dj-duo Tiemen Hiemstra en Winte De Rycker