Dit is een verhaal over poëzie. Niet de therapeutisch werkende poëzie die je alleen op je kamertje schrijft, met een kaars naast je en een recente breuk als ideale bron voor eindeloze verzen over de fataliteit van de liefde.

Neen, dit verhaal gaat over poëzie die zijn oorsprong vond in de straten van Brussel. Al iets meer dan een jaar voerde een idealistische jongeman, Kasper Demeulemeester, een sociaal experiment uit (zoals hij het noemt). Het experiment was heel eenvoudig. Kasper had een ruimte genaamd Tropicana (gewoon de naam van de bar die het was voordat deze werd gesloten) waar hij eenvoudigweg elke dag aanwezig was, en open stond voor suggesties van welke aard dan ook. Kasper was er werkelijk élke dag. Ook met Kerstmis. 

De straten zijn nog steeds gevuld met een zeer divers publiek. Je hebt de oude Vlaamse slager aan de overkant, de KVS (koninklijk Vlaams theater) aan de andere kant van zijn op de hoek gelegen residentie. Er is ook de aanwezigheid van prostituees op de hoeken van de straat, en de typische naamloze passanten. 

Typisch centrum van Brussel, metropoolstijl.

Op een dag vroeg Kasper aan Jan Ducheyne of hij geen zin had om een gedicht op de houten panelen te schrijven die al maanden tegen de gevel van het aanpalende gebouw ‘Randy’s wash-matic’ waren getimmerd. 

De rest is geschiedenis.

Enkele weken later is het gedicht ‘BruXelles’ geschreven. 

Nog een paar weken later staat het in mooie kalligrafie (door Funky Bompa) op de panelen.

Omdat het drietal vindt dat het goed klinkt, en dat het past wordt het gedicht met Partij Voor De Poëzie ondertekend. 

Samen met Michaël Vandebril & Lotte Dodion (Vonk & Zonen) en voormalig Dichter des Vaderlands Laurence Vielle richt Jan Ducheyne Partij Voor De Poëzie op in 2018. 

U kent vast de slogans al, u hebt wellicht al één van de gedichten zien passeren in de openbare ruimte. Ze kwamen in vele vormen. Muurschilderingen, pamfletten, brieven, stickers, posters. Ze werden voorgedragen of in brand gestoken. 

Alle gedichten kregen dezelfde titel ‘Signaal’ en een volgnummer.  

Het idee om de gedichten allemaal dezelfde titel ‘Signaal’ te geven komt door Tibo Vandenborre, Brussels acteur, die een eenmalige voorstelling speelde in de Begijnhofkerk in Brussel centrum ter ere van het honderdjarig bestaan van het boekje van Paul Van Ostaijen met de titel het Sienjaal. In een wervelende monoloog bracht Tibo het boekje tot leven. Jan Ducheyne wandelt de kerk buiten met het duidelijke idee alle gedichten van PVDP ‘Signaalgedichten’ te noemen.

Intentieverklaring - Dinsdag 29/05/2018

De Partij Voor De Poëzie is een beweging die zo breed mogelijk gedragen wil worden. De gedichten zullen altijd de naam 'Signaal' en een steeds verder oplopend nummer (1,2,3 enz) dragen. De gedichten worden door telkens andere dichters geschreven.

Alle gedichten zijn publiek domein. Iedereen mag ze dan ook aanwenden. Wij wensen een poëtische partij te zijn die mensen aanzet om poëzie in het straatbeeld aan te brengen en gaan dit uiteraard ook zelf doen. Te beginnen deze nacht om 1u waar wij dus aan de Bozar een zelfklever van 8 op 1,5 meter gaan aanbrengen, met daarop ons logo en de twee leuzen 'Meer Poëzie, overal, altijd' en 'La Poésie doit être fait partout et par tous, non par un'. 

Bovendien gaat onze partijkalligraaf de twee eerste Signaalgedichten eveneens aan Bozar, live op twee doeken schrijven. Het is onze bedoeling en onze vurige wens dat dit overal in het land gebeurt. Dat de poëzie in het straatbeeld zich als een olievlek verspreidt. Mensen mogen dit zelf doen, of kunnen aan Partij Voor De Poëzie vragen om een gedicht, of een zin uit één van de gedichten op hun muur of raam te komen schrijven of bevestigen. Waar het zal eindigen, zal heengaan, weten ook wij niet, en zoals dat gaat met wilde verwachtingen, mogen ze idealiter overtroffen worden wat ons betreft. 

De eerste twee gedichten zijn geschreven door telkens twaalf dichters, al kunnen het er ook dertien zijn. Het maakt niet uit, want iedereen heeft ervoor gekozen om anoniem te blijven. Wij willen dit doen omdat wij de poëzie voor zich willen laten spreken. En het werkt. Want wij weten zelf al niet meer zo goed wie welke regels heeft geschreven. En zo is het goed. Het ego wordt aan de kant geschoven. Het uitpakken met namen eveneens. De dichters voelen zich comfortabel in die anonimiteit. En volgende keer zijn het terug 12 andere, en zo voort. Er zijn geen taalbarrières. Het ziet er naar uit dat het volgende 'Signaal' wel eens in het Arabisch, het Pools of het Russisch zou kunnen zijn. Onze werkwijze is eenvoudig, de eerste dichter schrijft twee regels, en de volgende doet hetzelfde. 

Men kan lid worden van Partij Voor De Poëzie. Daar krijgt men dan een lidkaart en alle gedichten voor in ruil. 

Partij Voor De Poëzie werd reeds ondersteund door Vonk & Zonen (Antwerpen), Maelström (Brussel) en De Sprekende Ezels (Brussel, Leuven, Brugge, Antwerpen, Gent, Mechelen & Turnhout + Zomer Deluxe Edities). Tevens waren er eenmalige samenwerkingen met het Kasteel van Beauvoorde, Monk café, Het Bos, diverse bibliotheken in Vlaanderen en Brussel, en diverse culturele centra. 

Partij Voor De Poëzie is een partij zonder grenzen, die zijn oorsprong vond in België. 

Maar wij zijn wereldwijd ondersteund. Die zekerheid is er. Omdat poëzie nu eenmaal wereldwijde vertakkingen kent.  En het is dan ook onze intentie dat uit te dragen. Dat grenzeloze karakter van onze beweging. 

Ter voorbeeld : ook al is een redactie onderbemand, wie weet lukt het wel om een gedicht te schrijven met een stuk of twaalf, op een onbewaakt moment, ergens zo net na de middag, of tegen de avond... 

En dàt, als dat nu ook eens met allerlei mensen van allerlei slag zou gaan gebeuren, ook dat zouden wij nogal bijster interessant vinden. Daarom is Partij Voor De Poëzie allerminst een dichterscollectief of iets in die exclusieve aard. Partij Voor De Poëzie wil vooral poëzie voor en wie weet ook door iedereen zijn.

O ja, ook dit nog, het lijkt ietwat haaks op poëzie te staan, het woord 'partij', maar het klinkt wel goed. En daar zijn dichters nu eenmaal gevoelig aan, aan goed klinkende, na elkaar gezette woorden. 

Dit is ongeveer onze intentieverklaring. We hadden ze eigenlijk nog niet neergeschreven. Want we gaan onze plannen en intenties eenvoudigweg blijvend uitspreken via de poëzie. Dat is eigenlijk wat Partij Voor De Poëzie bovenal wil doen, de poëzie de intentie laten zijn. En dat die intentie wordt overgenomen door al wie de poëzie in zichzelf erkent, omarmt en waardevol acht. Pakweg waardevoller dan economisch meetbaar is. Het kan met andere woorden niet worden aangetoond wat de waarde is van onze intentie. Wij hebben geen andere woorden dan de onze.  

Is getekend : 

Partij Voor De Poëzie